"Hindi ko alam kung paano," sagot ni Myrna. "Paano mo patatawarin ang taong naging tahanan mo, tapos bigla na lang ginawa kang dayuhan sa sarili mong puso?"

Pumunta si Myrna sa probinsya. Hindi upang magpatawad. Hindi upang makipag-ayos. Pumunta siya upang sa wakas ay isulat ang tunay na kwento.

At sa pagiging totoo, ito ay sapat na.

Hinubad ni Myrna Castillo ang kanyang salamin sa mata habang nakatitig sa huling pahina ng kanyang isinusulat. "KABIYAK," ang nag-iisang salitang naka-bold sa gitna ng puting papel. Sa ilalim nito, walang pangungusap. Walang punto. Walang tuldok.