– e qetë, e dashur, qëndiste me ar. Rozafa e Zezë – e vrullshme, e drejtë deri në mizori, e cila mbante thikë në brez.

Një princ i pasur provoi të fliste ëmbël pranë veshit të së Bardhës. Një luftëtar provoi të kërcënonte të Zezën në ëndërr. Asgjë.

Dhe në atë çarje mendore – pikërisht kur dy dëshirat u përplasën – trupi i Rozafës u nda në dysh. Jo në mish e gjak, por në dy figura të plota, të gjalla, të ndara.

Ai tregoi: “Ajo nuk ishte e çmendur. Ajo ishte e vërtetë. Sepse çdo shqiptar ka dy shpirtra – njëri këndon për bukurinë, tjetri këndon për hakmarrje. Dhe të dy janë të shenjtë.”

Por mbreti, nga tepria e lumturisë, bëri një gabim: ai ftoi vetëm dymbëdhjetë nga trembëdhjetë Zanat e Fatit që rronin në Liqenin e Komanit. E trembëdhjeta, Zana e Harruar, e quajtur Mallakastra , u ofendua rëndë.